Tandjes en waterpokken
Hoera eindelijk is het zo ver.... nouja.... eigenlijk al een weekje of 2. Rinz is niet overgeslagen tijdens het uitdelen van tandjes. Na heel lang wachten, heel vaak denken dat ze kwamen, heel veel poepluiers en uit zijn hum zijn is er eindelijk een tandje doorgekomen. Eigenlijk kan je nog niet eens spreken van een tandje maar van een streepje. Maar ik kan jullie vertellen dat zelfs dat streepje aardig pijnlijk kan zijn. Rinz heeft de gewoonte om in je kin te bijten. Erg leuk natuurlijk en heel erg grappig om te zien. Het is nog steeds erg grappig om te zien maar minder prettig om te voelen. Zo'n tandje voel je heeeeeeeeeeel erg goed. Voor Maaike is het nog erger dan voor mij. Rinz heeft het altijd voorzien op de neus van mama. Waarom een bijtring pakken als je mama haar neus kan nemen. :) Dat lijkt het motto van ons ventje.
Naast dat Rinz zijn tandje(s) heeft is hij ook niet overgeslagen met de waterpokken. Het is allemaal begonnen met een klein rood vlekje op zijn arm. Rinz wilde ook niet slapen en was wat hangerig. Al snel kwam een tweede vlekje en de derde. Omdat we pas bij vrienden zijn geweest die ook twee kinderen hebben was ons vermoeden al gelijk de juiste. Een telefoontje naar Arjan en Melanie en wat bleek..... Ook Joost en Mees hadden de waterpokken. Nu vind ik ons ventje heel erg zielig. Rinz zit helemaal onder de rode vlekken en met name in zijn gezicht. Op zich lijkt hij er weinig last van te hebben, gelukkig natuurlijk, maar je hebt als je naar hem kijkt toch medelijden. Je wilt als papa en mama toch alle ziektes overnemen van je kinderen. Helaas is dat niet mogelijk en moet Rinz zijn waterpokken zelf uitzitten.
De waterpokken weerhouden hem niet om vreselijk ondeugend te zijn. Hij lijkt dondersgoed te weten wat wel en niet mag. Rinz aanspreken als hij iets doet wat niet mag ervaart hij alleen maar als leuk. Als een speer schiet hij dan ook van de tv kast naar de boekenkast. Niets is leuker dan staan daar waar het niet mag. De twinkeling in zijn ogen verraden hem al zodra hij iets wil. Toch is het niet vervelend om achter Rinz aan te rennen. Liever zo dan dat je een kleine hebt die eigenlijk niets lijkt te doen. Daar zitten er zat van in zijn klasje op school. Nee, onze zoon is duidelijk aanwezig.
Zelf het krijgen van tandjes en waterpokken weerhouden hem er niet van ondeugende dingen te doen! | 
