Vandaag is het alweer een jaar geleden....

Vandaag is het alweer een jaar geleden dat ik iets over 14:00 uur een telefoontje van Maaike kreeg dat er vandaag waarschijnlijk iets zou gebeuren. Een jaar geleden dat ik direct in mijn auto sprong om naar huis te rijden. Een jaar geleden dat ik zo iets geweldigs heb mee mogen maken, iets dat ik nooit verwacht had zo mooi te zijn.

Vandaag is het alweer een jaar geleden dat ik om 19:32 uur PAPA ben geworden van een ongelofelijk mooi ventje. Rinz Savvas van der Staal is sinds dat moment het belangrijkste dat papa en mama in hun leven hebben. Het is een fantastisch jaar geweest met alleen maar mooie ervaringen. Natuurlijk waren er ook wat mindere momenten. Als ik aan de darmkrampjes van Rinz denk dan voel ik mijn maag nog omdraaien. Het leren lopen met de valpartijen horen er nu eenmaal bij maar elke keer als Rinz zo een stuiter maakt draai mijn maag net zo om als tijdens de darmkrampjes.

Vandaag is het alweer een jaar geleden dat ik alles wat belangrijk leek niet meer zo belangrijk vind. Zo veel etentjes, vakanties en andere leuke dingen die we graag deden moeten we nu overslaan. De avonden bij de Japanner, de verre reizen naar Azië en andere werelddelen, de avonden theater zijn er niet meer. Stoer spraken we over dat we nog steeds samen dingen moeten doen. Ooit heb ik zelfs gezegd dat we samen, zonder kinder(en), elk jaar een weekje weg zouden moeten gaan. Ik kan me niet voorstellen dat ik daar ooit overna hebt gedacht.

Vandaag is het alweer een jaar geleden dat ik een weblog voor Rinz heb bijgehouden. Niet zozeer voor jullie als lezers maar meer om Rinz later te kunnen laten lezen hoe ik dat jaar heb meegemaakt. Nooit had ik verwacht dat ik nu alweer voor de 72ste keer een stukje zou schrijven. Soms ging het wat makkelijker dan andere keren. Wel sprak ik elke keer met mijn hart en ziel over mijn mannetje. Soms meerdere keren per week een stukje en soms duurde het wat langer. Maar al met al ben ik erg tevreden dat ik alweer 72 keer over Rinz heb geschreven.

Vandaag is een dag die we gaan vieren met het gezin, met zijn drieën gaan we leuke dingen doen. Het is werkelijk gigantisch mooi weer om te gaan fietsen of wandelen. De visite mag zondag langs komen om met ons te vieren dat Rinz alweer 1 jaar deel uitmaakt van ons leven. Vandaag willen we Rinz even niet delen met andere maar geheel voor onszelf houden.

Vandaag is het alweer een jaar geleden........ dat wij de gelukkigste papa en mama van de wereld zijn!!!!

Ons laten lachen

Onze lieverd is een ongelofelijk lief ventje. Zoals jullie al zo vaak hebben gelezen lacht hij vanaf het moment dat hij wakker wordt tot het moment dat hij gaat slapen. Dus dat ga ik jullie niet nog een keer vertellen.... of doe ik dat nu al?! Tja, eigenlijk kan ik dat niet voor me houden. Rinz is gewoon een vrolijk, spontaan kereltje. Een echte lieverd die nogal verzot op zijn mama is. Daar kan ik natuurlijk niets geks aan vinden. Net als mijn ventje ben ook ik stapel op zijn mama en mijn echtgenote, vrouw en vriendin. Het is dan ook een genot om te zien hoe stapelgek hij wel niet op zijn mama is. Zijn mama haalt het beste in hem naar boven en het is ongelofelijk hoe vaak hij wel niet zijn mama aan het knuffelen is en de hoeveelheid kusje die ze dan krijgt zijn niet te tellen.

Buiten dit alles is Rinz zich bewust van wat wij leuk vinden en waar wij om lachen. Daar haalt hij zo veel plezier uit en ik heb het idee dat hij alles op alles zet om ons te laten lachen. Zodra hij merkt dat wij ergens op reageren gaat hij dit uitbuiten. Dit bedoel ik wel in de positieve zin. Vanavond is zo'n mooi voorbeeld. Hij stond te gillen in de keuken en ik deed alsof ik daarvan schrok. Daar had hij zo een lol in dat hij spontaal weer begon te gillen. Ook de tweede keer "schrok" ik daarvan en de slape lach kwam om de hoek kijken.

Als je de twinkeling in zijn ogen ziet, de levenslust die dan nog meer los komt dan dat je al standaard merkt, dan krijgen zowel zijn papa als mama het heel erg warm van binnen. Onze lieverd doet zijn best in alles om zijn mama en papa aan het lachen te krijgen. Elke avond hebben we het erover dat we zo ongelofelijk trots zijn om de papa en mama van Rinz te mogen zijn. Als ons was verteld dat wij ooit de papa en mama zouden worden van zo een levenslustig en vrolijk ventje dan hadden we er ons geen voorstelling van kunnen maken.......

Wij verheugen ons er ook op om voor de tweede keer papa en mama te worden!

Bijna......

Bijna is het zover. Nog een paar nachtjes slapen en dan is het eerste levensjaar van Rinz een feit. En een bewogen jaar is het ook wel geweest. Vele hebben ons gewaarschuwd dat de tijd vliegt en dat je van elk moment moet genieten. Dat doen wij dan ook dubbel en dwars. Niet alleen omdat iedereen dat vertelde, maar gewoon omdat we gigantisch genieten van ons gezinsleven en alle tijd die we daarmee kunnen doorbrengen. Elk weekend is er wel iets wat we ondernemen met Rinz. Ondanks dat we niet het "vrije" leventje meer hebben zijn er nu zelfs veel meer momenten waarvan we genieten.

Toch is het jaar omgevlogen zonder dat we er erg in hebben gehad. Als de dag van gisteren weet ik nog dat Rinz net in ons leven was gekomen. 26 september 2007 om 19:32 is ons leven zo positief veranderd dat we er het nog steeds nauwelijks kunnen bevatten. Rinz heeft zich in de afgelopen 11 maanden ontwikkeld van een baby tot een echt mensje met zijn eigen duidelijke mening. Als de dag van gisteren herinner ik me dat Rinz op mijn buik sliep en nu rent hij het huis door. De box waar we hem voor het eerst inlegde, ingestopt in een deken en nu wil hij er niet eens meer in. Wat nooit veranderd is aan Rinz is zijn lachen, zijn positiviteit en zijn levenslust. Die drie dingen zaten er al vanaf dag één in en ik denk dat die drie dingen ook altijd deel van zijn karakter zullen maken.

Rinz heeft niet alleen ons leven veranderd. Ook Oma haar leven is veranderd. Rinz was niet het eerste kleinkind van Oma maar wel de eerste knul. Rinz zijn nichtje van 3 maanden ouder was al een onderdeel van ons leven. Pas hebben die twee opdondertjes elkaar gek gemaakt in een zwembadje. Heerlijk om twee van die kleintjes met elkaar bezich te zien.

Om even op twee kleintjes terug te komen...... In februari worden we weer papa en mama van een prachtkindje!!!! Wat ik nooit had verwacht is dan toch gebeurd. Al mijn leven lang riep ik dat ik maar één kleintje zou willen. Dat komt omdat ik uit een heel groot gezin kom en dit zeker niet als prettig heb ervaren. Maar al direct na de geboorte van Rinz wist ik het zeker. Die tweede zouden we toch wel graag op de wereld willen zetten. Ook omdat later dit jaar wel duidelijk was dat Rinz stapelgek op kinderen is. Zodra hij een kindje ziet wil hij ermee spelen. En nu vertellen ze op zijn schooltje ook nog eens dat baby's wel een hele grote aantrekkingskracht hebben op onze kanjer.

We prijzen ons ook zeer gelukkig met een prachtventje die ons leven zo veranderd heeft! Ik kan niet wachten tot het februari is. Buiten dat we dan weer papa en mama mogen worden heb ik lekker een maandje vrij om van de baby EN van Rinz te gaan genieten!

Nachtrust

Er lijkt een einde te zijn gekomen aan onze nachtrust. Sinds een paar weken slaapt Rinz vrij onrustig en wordt hij zo rond een uur of 03:00 wakker. Hij begint niet met huilen maar met kletsen in zijn slaap. Maaike kan nu blijven liggen omdat ik toch als eerst wakker ben en vaak voor hij gaat huilen al beneden sta om een flesje klaar te maken. Als ik dan beneden sta te wachten op de magnetron begint hij te huilen. Papa is dan binnen 20 seconden weer boven met het klaar gemaakte flesje.

Op zich ben ik geen nachtbraker en slapen doe ik ook best graag. Nu kom ik niet graag midden in de nacht mijn bed uit maar eigenlijk vind ik het niet eens zo erg. Het midden in de nacht wakker worden valt me eigenlijk nog best mee. Ik had verwacht dat mijn oogleden tot mijn middel zouden hangen maar als ik in de spiegel kijk lijkt het mee te vallen. Uiteraard ben ik sowieso een knappe kerel J, mijn zoon lijkt op mij en ik hoor niet anders dan dat iedereen het een knap kereltje vindt. Nee, zonder gekkigheid kan ik wel zeggen dat ik graag mijn bed uit kom voor Rinz.

Als ik ’s nachts mijn bed uit kom dan is het een momentje waarop ik mijn ventje helemaal alleen voor mezelf heb. Als ik hem in mijn armen vast heb en de fles geef, is ondanks dat het midden in de nacht is, een geschenk. Dan kan ik genieten van Rinz zoals je hem overdag niet mee maakt. Overdag is het een zeer druk kereltje die tijdens het spelen even naar je toe kruipt om te kroelen. Maar na dat kroelen schiet hij gelijk weer van je schoot af om langs de tafel te lopen of over de grond te banjeren. ’s Nachts kan ik gewoon naar hem kijken en genieten zoals hij zijn flesje drinkt. Kijken naar dat mooie koppie van hem.

Lopen

Rinz klimt op dit moment werkelijk overal tegenop. Eigenlijk doet hij dat al vanaf dat hij een maand of 8. Maar op dit moment is hij sneller dan ik kan knipogen. Toen hij net begon met staan ging dat heeeeeel voorzichtig en langzaam. Dat stadium zijn we nu al aardig voorbij. Rinz is vliegensvlug en dat maakt het een aardig handenbindertje. De tijden van Rinz op de grond zetten en even je hoofd omdraaien ligt daarmee ook ver, heel ver achter ons.

Rinz is ook een boom van een vent. Het is een lange vent met voor hem alle gemakken van dien. Voor ons is zijn lengte wat minder. Iets midden op tafel zetten heeft geen zin. Hij loopt een aantal rondjes rond de tafel, volgens mij om te zoeken vanaf welke kant hij erbij kan, en vervolgens gaat hij op zijn tenen staan en heeft hij te pakken wat er ligt. We hebben door zijn klimtalent het huis aardig moeten verbouwen. Mensen die al eens bij ons thuis geweest zijn weten dat wij een passie voor Volswagen Kevers hebben. Sterker nog, in de garage staat ze..... Onze 39 jaar oude kevertje. De oma van Maaike heeft haar nieuw gekocht.

Nu hebben we in huis ook een aardig aantal bijzondere kevers staan. Een aantal zelf gekocht en een aantal gekregen. Een goede vriend van me heeft er eentje uit Engeland en Zuid Afrika mee genomen. Deze stonden op een redelijk lage hoogte in een kastje. Rinz had ook binnen een mum van tijd door dat die kevertjes daar stonden. Op die momenten, de momenten dat je nog net iets uit zijn handjes weet te redden, weet je weer dat je huis niet "kinderbestendig" is. 

Het klimmen van Rinz zijn we nu aardig gewent maar nu komt het volgende avontuur van Rinz aan. Naast het klimmen gaat hij nu ook overal langs lopen. En daarin lijkt hij vindingrijker te zijn dan ik me had kunnen voorstellen. Zo klimt hij tegen een keukenkastje op en loopt via alle andere deurknopjes de keuken rond. Nog leuker is het natuurlijk als je aan zo'n deurknop gaat hangen en het kastje open gaat. Nu hebben we gelukkig helemaal niets in de keukenkastjes wat kwaad zou kunnen. In het ergste geval valt er een houten bord op de grond.

Toch is Rinz niet helemaal tevreden met het aan kastjes hangen. Sinds een paar dagen neemt hij iets meer risico. Rinz is nu aan het proberen kleine afstanden te overbruggen. Als papa is het geweldig om te zien dat je mannetje al bijna gaat lopen. Los lopen dan wel te verstaan. In mijn hoofd zitten wel 1000 dingen die we dan samen zouden kunnen doen. In mijn gedachte zie ik Rinz al met kleine laarsjes aan in de tuin banjeren. Tot deze gedachtes ruw worden verstoord door een klap en het huilen van Rinz. Je probeert je kind(eren) tegen alles te beschermen maar sommige dingen moet hij echter ondergaan. Lopen leer je net als fietsen met vallen en opstaan, heel veel vallen en opstaan. Natuurlijk komt het allemaal goed en is ons ventje nog soepel. Ook ik heb leren lopen met vallen en opstaan maar dat maakt het nog niet makkelijk om Rinz af en toe te zien vallen. Ik heb wel eens gekscherend tegen Maaike gezegd dat ik een helmpje ga kopen voor Rinz. Ik zou het ook bijna doen. Zijn eerste bloedneus heeft hij alweer gehad met het maken van een smak op de plavuizen.

Rinz is gelukkig een beer van een vent. Niet alleen maar in lengte maar ook met zijn pijngrens. Na het vallen huilt ook Rinz net als elke andere peuter. Nu huilt Rinz gelukkig alleen van de schrik en kunnen papa en mama hem binnen 2 tellen weer troosten. Maar ondanks dat voel ik het zelf meer dan Rinz dat doet.... in mijn hart dan wel.....!

Tandjes en waterpokken

Hoera eindelijk is het zo ver.... nouja.... eigenlijk al een weekje of 2. Rinz is niet overgeslagen tijdens het uitdelen van tandjes. Na heel lang wachten, heel vaak denken dat ze kwamen, heel veel poepluiers en uit zijn hum zijn is er eindelijk een tandje doorgekomen. Eigenlijk kan je nog niet eens spreken van een tandje maar van een streepje. Maar ik kan jullie vertellen dat zelfs dat streepje aardig pijnlijk kan zijn. Rinz heeft de gewoonte om in je kin te bijten. Erg leuk natuurlijk en heel erg grappig om te zien. Het is nog steeds erg grappig om te zien maar minder prettig om te voelen. Zo'n tandje voel je heeeeeeeeeeel erg goed. Voor Maaike is het nog erger dan voor mij. Rinz heeft het altijd voorzien op de neus van mama. Waarom een bijtring pakken als je mama haar neus kan nemen. :) Dat lijkt het motto van ons ventje.

Naast dat Rinz zijn tandje(s) heeft is hij ook niet overgeslagen met de waterpokken. Het is allemaal begonnen met een klein rood vlekje op zijn arm. Rinz wilde ook niet slapen en was wat hangerig. Al snel kwam een tweede vlekje en de derde. Omdat we pas bij vrienden zijn geweest die ook twee kinderen hebben was ons vermoeden al gelijk de juiste. Een telefoontje naar Arjan en Melanie en wat bleek..... Ook Joost en Mees hadden de waterpokken. Nu vind ik ons ventje heel erg zielig. Rinz zit helemaal onder de rode vlekken en met name in zijn gezicht. Op zich lijkt hij er weinig last van te hebben, gelukkig natuurlijk, maar je hebt als je naar hem kijkt toch medelijden. Je wilt als papa en mama toch alle ziektes overnemen van je kinderen. Helaas is dat niet mogelijk en moet Rinz zijn waterpokken zelf uitzitten.

De waterpokken weerhouden hem niet om vreselijk ondeugend te zijn. Hij lijkt dondersgoed te weten wat wel en niet mag. Rinz aanspreken als hij iets doet wat niet mag ervaart hij alleen maar als leuk. Als een speer schiet hij dan ook van de tv kast naar de boekenkast. Niets is leuker dan staan daar waar het niet mag. De twinkeling in zijn ogen verraden hem al zodra hij iets wil. Toch is het niet vervelend om achter Rinz aan te rennen. Liever zo dan dat je een kleine hebt die eigenlijk niets lijkt te doen. Daar zitten er zat van in zijn klasje op school. Nee, onze zoon is duidelijk aanwezig.

Zelf het krijgen van tandjes en waterpokken weerhouden hem er niet van ondeugende dingen te doen!

Spelen met water

Rinz is iemand die heel erg kan genieten van alles wat maar nat is. Hoe moe hij ook is, zodra hij in bad zit krijgt hij een opleving en geniet hij gigantisch. Ook van zijn zwemles, ja je blijkt al vanaf 6 maanden zwemles te hebben, geniet hij. Natuurlijk had het eigenlijk ook niet anders kunnen zijn met een mama en papa die allebei fanatiek duikers zijn. Tot mijn grote opluchting is Rinz ook absoluut niet bang van water.

Afgelopen zondag zijn we naar de camping van Rinz zijn oom, tante en nichtje geweest. Het was het mooiste weer van de wereld en al snel besloten we dat de kinderen wel konden spelen in het badje. Dat badje moest gevuld worden. Dus gingen Steven, de oom van Rinz, en ik aan de slag om het te vullen. Natuurlijk niet alleen met koud water maar er moest ook wel een beetje heet water bij. Zowel Rinz als zijn grote nicht Marit, ze is 3 maandjes ouder, houden erg van water maar wel warm. Zo gezegd, zo gedaan...... Het badje was gevuld, de kinderen uitgekleed en hup... het zwembadje in. 

Rinz is een uitslovertje als er anderen in de buurt zijn. Hij is stapelgek op andere kinderen en dat laat hij merken ook. Gelukkig doet zijn grote nicht niet onder voor Rinz en allebei haalden ze alles wat maar mogelijk was uit de kast. Marit klom constant in en uit het zwembadje en na een aantal keer dit gezien te hebben is Rinz het ook maar gaan proberen. Nog voor we er erg in hadden was Rinz eruit geklommen. Erg leuk natuurlijk om je grote nicht na te doen. Maar die grote nicht klom ook weer met gemak het badje in. Rinz daarin tegen bleef de eerste keer toch wel plakken achter de hoge rand van het badje. Marit heeft daar weer totaal geen problemen mee. Net zo snel als wij met onze ogen konden knipperen, klom zij over het randje heen. Toch nog maar een keertje proberen dacht Rinz en ja hoor. Ook hij kon nu weer terug het badje in klimmen.

Ook het wild spetteren met water is erg leuk. Nog leuker is het als een ander nat wordt. Dus beiden gingen ze als een gek te keer en voor we het wisten lag de helft van het water naast het badje.

Het is fantastisch om te zien hoe die twee elkaar hebben gevonden. Erg leuk om te zien dat ze beiden zo leuk op elkaar reageren. Na het zwembad avontuur was Rinz zo vreselijk versleten dat hij zijn eten niet wilde, zelfs een toetje kon hem niet overhalen wakker te blijven. Ook vandaag was hij nog erg moe van het zwemmen. Dus vandaag hebben we nog een beetje de nasleep van een hele leuke dag op de camping.

Verliefd

Het was april ergens in een ver verleden, zo rond 1999, dat ik Maaike voor het eerst heb gezien. Eigenlijk was ik op slag verliefd. Zo erg zelfs dat ik gelijk tegen mijn trainingsmaatje zei dat dit de vrouw van mijn leven was. Met deze vrouw zou ik gaan trouwen, dat wist ik zeker. Dit alles zonder ooit een woord met Maaike te hebben gesproken. Ik wist helemaal niets van haar. Nog niet eens of ze überhaubt wel vrijgezel was. In dat verre verleden heb ik ooit een avondje in de week les gegeven bij een fitness club. Maaike werkte hier ook een avondje in de week. Dus ik moets maar gaan trainen op de avond dat zij er zou zijn. Ach, dat was niet echt een opgave. Ik had het zo zwaar te pakken dat ik haar eigenlijk elke minuut van de dag wilde zien. gelukkig bleek het wederzijds te zijn en zijn we ondertussen al 9,5 jaar samen en 7,5 jaar zeer gelukkig getrouwd.

Nooit had ik kunnen verwachten dat ik nog een keertje in mijn leven zo vreselijk verliefd zou worden. Als iemand mij zou vertellen dat ik helemaal smoor verliefd zou worden, had ik deze waarschijnlijk voor gek verklaard. Als ze me dan ook zouden vertellen dat we onze reizen, het uit eten gaan en eigenlijk ons onbezorgde leventje met plezier zouden missen dan denk ik dat ik spontaan in lachen zou zijn uitgebarsten.

Nu is het toch gebeurd..... Ik heb smoor en smoor verliefd..... Ik ben zo vreselijk stapel gek geworden op een ander dan mijn fantastische vrouw..... NOOIT gedacht dat mij dit zou overkomen in mijn leven.

Gelukkig heb ik deze gevoelens niet alleen maar ook Maaike voelt zich zo! Rinz Savvas van der Staal heeft ons zo vreselijk verliefd gekregen dat is echt onvoorspelbaar. Tijdens de zwangerschap eigenlijk al na de eerste keer het hartje horen, de eerste echo, de eerste keer dat we hoorde dat we een zoon zouden krijgen. Hele gesprekken hebben we gevoerd over samen weekendjes weg, blijven eten elke maand saampjes, dingen saampjes doen om samen tijd voor elkaar te maken.

Nu het zover is willen we allebei niets zonder Rinz doen. Rinz is nu eenmaal het belangrijkste in ons leven en dus willen we hem overal bij betrekken. Elke keer als we ons ventje aankijken voel ik de vlinders in mijn buik. Rinz beheerst eigenlijk al onze gesprekken. Van opstaan, zonder ochtendhumeur sinds Rinz geboren is, tot het slapen gaan. In bijna elk gesprek komt Rinz wel ter sprake.

Maaike en ik zijn nog steeds stapelgek op elkaar. Na 7,5 jaar huwelijk zou ik alles weer zo overdoen. Van 1 ding zal ik in mijn leven nooit spijt hebben en dat is van mijn relatie. Maaike heeft mij niet alleen een ontzettend gelukkig getrouwde man gemaakt maar ook een vreselijk trotse papa. Ook daarom is de mama van Rinz de vrouw van mijn leven!

Er komt een tijd dat Rinz met zijn mama wil trouwen. Dat die tijd komt dat weet ik wel zeker. Rinz is nu al stapel en stapel gek op zijn mama. Soms ben ik daar best wel een beetje jaloers op maar aan de andere kant..... Hij lijkt op mij en ik snap zijn gevoelens........ En..... Ik ben lekker toch al met mama getrouwd.

Grote broer

Rinz heeft een grote broer. Geen echte natuurlijk maar een nep grote broer. Deze grote broer is Ivo, ons buurjochie van 8. Ivo woont twee deuren verderop en heeft geen broers of zusjes. Al vanaf dat Rinz geboren is zegt Ivo dat Rinz zijn broertje is. Met grote regelmaat komt hij langs lopen en gluurt hij naar binnen om te kijken of hij Rinz ziet. Dit doet hij eigenlijk elke keer als hij langs komt lopen. Als wij dat zien roepen we altijd dat Ivo wel binnen mag komen.

Ivo is eigenlijk al heel lang kind aan huis. Al vanaf dat wij hier wonen, nu zo'n kleine 4,5 jaar, komt hij de tuin in lopen en stap hij naar binnen. Hij gaat op de bank zitten, we geven hem wat te drinken en vervolgens kletst hij de oren van je hoofd. Het is een erg gezellig kereltje. Toen hij hoorde dat Maaike in verwachting was verzon hij al van alles wat hij met Rinz zou gaan doen. Hij wist niet dat het een jongen zou worden maar hij zou wel alles met de baby doen.

Nu is Rinz gek op alle kinderen die hij ziet. Hij wil dan ook met alle kinderen contact maken en het liefst met iedereen knuffelen. Rinz is een echte knuffelkont, ook daar boffen we mee. Maar Ivo heeft echt een dikke streep voor op de rest. Zodra Rinz Ivo ziet is hij niet meer te houden en wil hij het liefst naar Ivo toe. Hij krijgt een enorme glistering in zijn ogen en laat ook hoorbaar weten dat hij blij is.

Vandaag kwam Ivo weer lang na een weekje vakantie. Omdat hij appelmoes bij zijn eten wilde moest hij van zijn moeder even een potje halen in de winkel. Dat is het lekkere van ons dorp, alles in de buurt. Ivo liep dus weer even langs en zoals altijd gluurde hij weer naar binnen. Maaike zag hem en liet hem binnen komen. Wat een heerlijk gezicht was het weer om Rinz compleet uit zijn dak te zien gaan. Hij was niet meer te houden en toen hij eenmaal naast Ivo op de bank zat, wist hij niet hoe snel hij op Ivo moest klimmen. Heerlijk om die twee kereltjes elkaar te zien knuffelen en te zien spelen met elkaar.

Ivo is toch wel een beetje Rinz zijn grote broer. Het is dan ook heel erg jammer dat Ivo gaat verhuizen. Gelukkig is dat pas in november en kunnen ze dus voorlopig nog van elkaar genieten.

Dondersteen

Rinz is een ondeugende dondersteen aan het worden. Hij kan erg hard lachen om zijn eigen streken. Met name als hij dingen doet waarvan hij wel weet dat het eigenlijk helemaal niet mag. Hij weet niet hoe snel hij mijn bril moet grijpen als ik hem op mijn arm heb. Elke keer als ik nee zeg schiet hij in de lach en kan ik weer dekking zoeken en zijn grijpende handjes ontwijken. De boeken uit de boekenkast zijn ook erg leuk. Met name als er nee wordt gezegt. Dan trekt hij nog snel een sprintje om een boek te pakken voor papa of mama bij hem is. Of als mama hem in bed legt, een kus geeft en zegt dat hij lekker moet slapen. Natuurlijk luister je dan, niet maar ga je zo snel mogelijk weer zitten of staan. En als mama dan zegt dat het niet mag moet je natuurlijk heeeeeeeel hard lachen en gaan liggen voor mama weer bij je is. Deze rituelen herhaalt Rinz net zolang tot hij het niet leuk meer vindt. En om iets niet leuk meer vinden moet je het natuurlijk wel heeeeeeeeeel vaak doen.

Natuurlijk denken jullie dat gezien de leeftijd van Rinz dit niet kan. Nou reken er maar op dat ons boefje weet wat nee betekent. Zodra hij hoort dat Maaike of ik nee zegt omdat hij weer eens iets doet wat niet mag, beginnen zijn ogen te stralen. Net voordat hij het dan nog een keertje wil doen kijkt hij je eerst aan. De twinkeling in zijn ogen wordt dat groter en op het moment waarop wij nee zeggen begint hij te grijnzen van oor tot oor. Nee betekend voor Rinz zoiets als leuk, iets om nog een keertje te doen.

Maaike is vroeger ook zo'n dondersteen geweest. Oma heeft genoeg verhalen verteld van de streken die Maaike vroeger uithaalde. Als ik die verhalen hoor kan ik niets anders dan hopen dat Rinz niet alles van ons mee heeft gekregen. Als dat namelijk wel zo is krijgen wij nog aardig wat te stellen met hem. Het behang inkleuren kan dan wel niet (we hebben nu eenmaal geen behang), een boterham in de videorecorder stoppen ook niet (de boterham past niet in een DVD speler) maar er zijn genoeg dingen die nog wel kunnen.

Ik hou mijn hart ook vast als Rinz gaat lopen. Zodra hij kan lopen kan hij zijn ondeugende dingen buiten ons zicht uithalen. Gelukkig zijn de ondeugende dingen die hij doet eigenlijk wel leuk. Het is best wel leuk om te zien dat Rinz ons uitdaagt omdat hij graag lacht en ons graag ziet lachten. En lachen doen we dan ook elke keer om zijn fratsen.

Beer(tje)

Als je Rinz ziet denk je al snel dat hij ouder is dan in werkelijkheid. Daardoor zijn de verwachtingen die mensen bij Rinz hebben vaak ook hoger dan eigenlijk zou moeten. Vooral het moment waarop hij naar het kinderdagverblijf ging hebben we uitvoerend gesproken over de verwachtingen van mensen en dat Rinz nog maar zo jong was/is. Met de handen op het hart is ons dan ook beloofd dat ze niet zomaar aannames doen en kijken naar de ontwikkeling van elk kind afzonderlijk.

Rinz is nu niet meer het kleine ventje van toen. Toen is nog helemaal niet zo ver weg maar tijd vliegt. Het voelt af en toe nog steeds raar dat Rinz ons kind is. Zo sta je een kinderwagen uit te zoeken en zo ben je bijna 10 maanden verder. Rinz is een beer(tje) van een vent en steekt met kop en schouders boven de rest van de kindertjes uit. Nu hoor ik jullie al denken dat elke ouder zo over hun eigen kinderen denkt, maar het is echt zo. 

Bij ons in de straat woont een ventje die 9 maanden ouder is. Afgelopen zaterdag kwamen we het ventje tegen en Rinz wilde gelijk naar hem toe. Nu wil Rinz alleen maar staan en wat bleek...... Hij was bijna net zo lang en net zo zwaar. Nu kan het toeval zijn en ons buurjochie kan in werkelijkheid een heel klein mannetje zijn. Maar ook Mees, de zoon van vrienden van ons, is veel ouder en net zo groot en zwaar als Rinz. 

Rinz is gewoon een beer(tje) van een vent en dat verzinnen we niet zelf. Ik heb niets liever dan dat hij voorlopig iets kleiner blijft. Ik wil genieten van mijn kleine ventje die eigenlijk niet klein meer is. Nog even en dan loopt hij door de woonkamer heen. Nu is het speedy Gonzales zo snel kruipt hij. Eigenlijk heel tegenstrijdig. Zo schrijf je dat je van hem wil genieten nu hij nog zo klein is maar aan de andere kant kan ik niet wachten tot hij iets ouders is. Lekker een beetje banjeren door de bossen enzo.......

Ach, mijn ventje is een beer(tje) en genieten doen we toch wel, of hij nu een beertje of een beer is. Ons kanjertje blijft hij altijd!